ცხრილში მოცემულია მაგალითი, რომელიც აჩვენებს ორგანიზაციის შეფასებისას ფართოდ გავრცელებულ და მძიმე ცდომილებას, რომელიც უკავშირდება დაშვებას სესხის ან დაფინანსების სხვა არა “Equity” წყაროს ბეტა კოეფიციენტის შესახებ – ამ მაგალითში ცდომილება 38%-პროცენტია…
წყარო: Corporate Valuation Theory, Evidence and Practice, Mark E. Zmijewski; Robert W. Holthausen
პრაქტიკაში გავრცელებული შეცდომაა ობლიგაციების, პრივილეგირებული აქციების და ძირითადი აქციებისაგან განსხვავებული სხვა ფინანსური ვალდებულებების ბეტას უგულვებელყოფა. უფრო სწორად, ბეტას “განლევერებისა” და “რელევერებისთვის”, იყენებენ ისეთ ფართოდ გავრცელებულ ფორმულებს რომლებიც ეყრდნობა დაშვებას, რომ ძირითადი აქციების გარდა ყველას სხვა ვალდებულების ბეტა ნულის ტოლია.
ქვემოთ მოცემულია ბეტა დალევერეჯების ფორმულები 4 განსხვავებული სპეციფიური სიტუაციისთვის, (უფრო დეტალურად 4 Versions of Unlevering Formulas).
არსობრივად, თუ დავუშვებთ, რომ ობლიგაციის ბეტა ნულის ტოლია, ეს შინაარსობრივად ნიშნავს, რომ მოცემული ობლიგაციის ღირებულება (Cost of Debt) ურისკო განაკვეთის ტოლია. ასეთი დაშვება საბოლოო ჯამში გვაძლევს უფრო მაღალ Cost of Equity-ის.
ქვემოთ მოცემულია ძირითადი ფორმულების სხესხვაობა, იმ დაშვებით რომ სესხისა და პრივილეგირებული აქციების ბეტა ნულის ტოლია:
გარდა ამისა, ასეთ შემთხვევაში გამოვა, რომ WACC -ის ეთოდით მიღებული შეფასება არ დაემთხვევა APV მეთოდით მიღებულს (რადგან Interest Tax Shield – ვერ იქნება უარყოფითი). გამოვა რომ “დალევერეჯებული” კომპანიის ღირებულება უფრო მაღალია ვიდრე “დაულევერეჯებელი”, რაც ფინანსური მეცნიერების ფუნდამენტურ საფუძვლებს ეწინააღმდეგება…
ეს მეორე მაგალითია სადაც მცდარ დაშვებას მივყავართ მძიმე შეცდომამდე, უარყოფითი მიმართულებით:
წყარო:
Corporate Valuation Theory, Evidence and Practice
Mark E. Zmijewski; Robert W. Holthausen
Second Edition