რისკების დივერსიფიკაცია ხშირად არის ფაქტორი რის გამოც უძრავ ქონებაში ხდება ინვესტირება. ქვემოთ მოცემული გრაფიკები ასახავენ 1978-2009 წლებში ორი პორთფელის ეფექტურობის საზღვრებს (Efficient Frontier). ვერტიკალურ ღერძზე არის მოცემული კვარტალური უკუგება, ჰორიზონტალურზე რისკის დიაპაზონი. აქციები და ობლიგაციები აღებულია S&P500-დან, ხოლო უძრავ ქომებაში იგულისხმება NCREIF ინდექსი.
ამ სურათის დანახვა საინტერესოა იმიტომ, რომ როგორც ჩანს უძრავი ქონების დამატება მნიშვნელოვნად აუმჯობესებს პორთფელის ხარისხს.
გრაფიკი წიგნიდან: Real Estate Finance & Investments by William B. Brueggeman; Jeffrey D. Fisher
ამასთან, გარდა იმისა, რომ უძრავი ქონების ფასების ზრდა როგორც წესი უფრო მაღალია ინფლაციაზე, ის ასევე არის ინფლაციასთან დადებით კორელაციაში, რაც შესაბამისი რისკის ჰეჯირების უკეთეს საშუალებას იძლევა.
წყარო: https://www.longtermtrends.net/home-price-vs-inflation/
ასევე, მნიშვნელოვანია იმის გააზრება, რომ შესაძლებელია სექტორის შიდა რისკების დივერსიფიკაციაც უძრავი ქონების სახეობებიდან და ლოკაციებიდან გამომდინარე, რადგან სხვადასხვა პერიოდებში, სხვადასხვა ლოკაციებზე, სხვადასხვა ფუნქციის მატარებელი უძრავი ქონება განსხვავებულ უკუგებას იძლევა:
გრაფიკი წიგნიდან: Real Estate Finance & Investments by William B. Brueggeman; Jeffrey D. Fisher
გრაფიკი წიგნიდან: Real Estate Finance & Investments by William B. Brueggeman; Jeffrey D. Fisher
პ.ს.
შესაძლოა, ზემოთ აღწერილი არის მნიშვნელოვანი მიზეზი რის გამოც განვითარებულ ქვეყნებში უძრავი ქონების ფონდებს საგადასახადო სისტემებით ასტიმულირებენ. REIT-ები როგორც წესი არ იხდიან მოგების გადასახადს (დაბეგვრა მხოლოდ დივიდენდის გადასახადით ხდება). ეს ერთის მხრივ ზრდის მომგებიანობას და სტიმულს გრძელვადიანი ინვესტირებისთვის, მეორეს მხრივ ინვესტორებს აძლევს პორთფელის რისკის დასტაბულურების შესაძლებლობას…