Consensus Estimates Don’t Matter – კიდევ ერთი საინტერესო ნიუანსი, რომელსაც McKinsey & Co და მისი თანაავტორების ნაშრომში წავაწყდი:
ფასიანი ქაღალდების საინვესტიციო პლატფორმები როგორც წესი აჩვენებენ ანალიტიკოსების რეიტინგებს/პროგნოზებს. საშუალოს (Median) “კონსესუს შეფასებას” ეძახიან. ეს ძრითადად ეხება EPS-ს (Earnings Per Share)
საქმე იმაშია, რომ კომპანიები ცდილობენ გაამართლონ ანალიტიკოსების პროგნოზები EPS-ზე მოკლევადიანი ზემოქმედებით, რომელიც სინამდვილეში აზიანებს გრძელვადიან ინტერესებს.
ქვემოთ გრაფიკზე მოყვანილია 400 CFO-ს გამოკითხვის შედეგები. დასმულია კითხვა, – რას მოიმოქმედებდნენ კვარტლის ბოლოს თუ ნახავდნენ, რომ ორგანიზაცია ვერ წვდება მომგებიანობის მიზნებს:
საინტერესო სტატისტიკა:
S&P 500-ის 25 წლიანი კვლევა აჩვენებს, რომ 1995-2009 წლების განმავლობაში მხოლოდ 7 წელი იყო ისეთი, როცა პროგნოზები 5%-იან სიახლოვეში იყო რეალურთან, ხოლო 18 წლის განმავლობაში ცდომილება 5%-ზე მეტი იყო; ამასთან ამ 18-დან 16 წელის განმავლობაში რეალური მაჩვენებლები პროგნოზირებულზე დაბალი იყო… ანუ სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, რეიტინგული პროგნოზები საშუალოდ “ზედმეტად” ოპტიმისტურია…
კიდევ უფრო საინტერესო სტატისტიკა:
“მომგებიანობის სურპრიზების” ანალიტიკა აჩვენებს, რომ იმ შემთხვევების 40%-ში, როცა სურპრიზი დადებითი (უარყოფითი) იყო, გრძელვადიანი მომგებიანობა პირიქით შემცირდა (გაიზარდა)…
და კიდევ,
595 ევროპული კომპანიის 2007 წლის ანალიტიკა ასეთ რამეს აჩვენებს:
როცა ორგანიზაციებმა მიმდინარე მომგებიანობის მიზნებს მიაღწიეს, მაგრამ ანალიტიკოსებმა გრძელვადიანი რეიტინგები შემაცირეს, აქციების ფასები საშუალოდ 0,6%-ით დაეცა, ხოლო როცა ორგანიზაციებმა მიმდინარე მომგებიანობის მიზნებს ვერ მიაღწეის მაგრამ ანალიტიკოსებმა გრძელვადიანი რეიტინგები გაზარდეს, აქციების ფასებმა 1.6 %-ით მოიმატა…
ანუ ბაზარი, კვარტალური მომგებიანობის მიღწევას, მხოლოდ მაშინ აფასებს დადებითად, თუ ეს მიღწევა გრძელვადიანი იქნება…
წყარო:
Value: The Four Cornerstones of Corporate Finance
by McKinsey & Company Inc.,Tim Koller, Richard Dobbs, Bill Huyett