Financial theory tells us that there is an optimal capital structure derived from tax savings and the risks of financial leverage, but it says little about how to achieve the optimal structure for a specific organization.

The diagram below shows the hierarchy of value creation using cash, which represents the foundation for properly forming a financing structure with correct management. To make the right decisions, an organization should consider the following points:

  • Decisions regarding capital structure, dividend payments, or share buybacks should stem from the overall policy of using/distributing cash. Generally, an organization should first strive to invest in positive NPV projects, and if that is not possible, then return money to shareholders.
  • When organizing the capital structure, large organizations should maintain a credit rating within the A+ to BBB range to preserve sufficient sovereignty for making decisions during tough periods. Higher ratings typically offer less benefit in terms of independence and incur more tax losses, while lower ratings hinder organizations from making effective decisions.
  • When paying dividends or buying back shares, attention should be paid to their impact on stock prices in the short term. Although such decisions do not affect the organization’s value in the long term, in the short term, they positively influence management’s reputation and increase expectations for value creation in the long term. If these expectations are not met, the price will drop again.
  • The level of dividends should be determined based on bad periods, for instance, the low point of the profitability cycle. Dividends are regular in nature, and their reduction is usually perceived very negatively by the market (though there are exceptions).
  • Share buybacks should be carried out to distribute irregular “excess” profits after dividends, because although EPS increases with this decision, it does not create value (cash decreases or debt increases). Unlike dividends, share buybacks do not create regular expectations, allowing the organization to more boldly finance new opportunities.

source:

Valuation, Measuring and Managing the Value of Companies – by McK.&Co, T. Koller, M. Goedhart, D. Wessels

———————————————————————————————————-

ფინანსური თეორია გვეუბნება, რომ არსებობს ოპტიმალური კაპიტალის სტრუქტურა, რომელიც გამომდინარეობს საგადასახადო დანაზოგებიდან და ფინანსური ბერკეტის რისკებიდან, თუმცა ნაკლებად საუბრობს იმაზე თუ როგორ გავიდეთ ოპტიმალულ სტრუქტურაზე კონკრეტული ორგანიზაციის შემთხვევაში.

ქვემოთ დიაგრამაზე ჩანს ქეშის გამოყენებით ღირებულების შექმნის იერარქია, რომელიც სწორი მენეჯმენტის შემთხვევაში წარმოადგენს დაფინანსების სტრუქტურის სწორად ფორმირების ფუნდამენტს. სწორი გადაწყვეტილებების მისაღებად ორგანიზაციამ უნდა გაითვალისწინოს შემდეგი მომენტები:

  • გადაწყვეტილებები კაპიტალის სტრუქტურის, დივიდენდების გაცემის ან აქციების გამოსყიდვის შესახებ უნდა გამომდინარეობდნენ ქეშის გამოყენების/განაწილების პოლიტიკიდან. ზოგადად, ორგანიზაცია ჯერ უნდა ეცადოს დადებით NPV პროექტებში ინვესტიციების განხორციელებას და თუ ეს შეუძლებელია მაშინ უნდა გადავიდეს აქციონერებისთვის ფულის დაბრუნებაზე.
  • კაპიტალის სტრუქტურის დალაგებისას, მსხვილმა ორგანიზაციებმა უნდა შეინარჩუნონ საკრედიტო რეიტინგი A+ – BBB ჩარჩოებში, იმისთვის რომ შეინარჩუნონ საკმარისი სუვერენიტეტი რთულ პერიოდებში გადაწყვეტილებების მისაღებად; უფრო მაღალი რეიტინგები, როგორც წესი ქმნიან ნაკლებ სარგებელს დამოუკიდებლობის თვალსაზრისით და მეტ დანაკარგებს გადასახადების კუთხით, ხოლო უფრო დაბალი რეიტინგები ხელს უშლიან ორგანიზაციებს ეფექტური გადაწყვეტილებების მიღებაში;
  • დივიდენდების გაცემისას ან აქციების გამოსყიდვისას, ყურადღება უნდა მიექცეს მათ გავლენას აქციების ფასებზე მოკლევადიან პერიოდში. მიუხედავად იმისა რომ ასეთი გადაწყვეტილებები გრძელვადიან პერიოდში გავლენას არ ახდენენ ორგანიზაციის ღირებულებაზე, მოკლევადიან პერიოდში ისინი დადებით გავლენას ახდენენ მენეჯმენტის რეპუტაციაზე და ზრდიან მოლოდინებს მომავალში ღირებულების შექმნის შესახებ. თუ ეს მოლოდინები არ გამართლდა, ფასი ისევ დაეცემა;
  • დივიდენდების დონე უნდა განისაზღვროს ცუდი პერიოდების შესაბამისად, მაგალითად მომგებიანობის ციკლის დაბალი დონის მიხედვით. დივიდენდები ატარებენ რეგულარულ ხასიათს, და მათი შეკვეცა როგორც წესი აღიქმება ძალიან მძიმედ ბაზრის მხრიდან (თუმცა არსებობს გამონაკლისი შემთხვევებიც);
  • აქციების გამოსყიდვა უნდა განხორციელდეს, არარეგულარული “ზედმეტი” მომგებიანობის გასანაწილებლად დივიდენდების შემდგომ, რადგან მიუხედვად იმისა რომ ამ გადაწყვეტილებით EPS-ი იზრდება, შინაარსობრივად ისინი ღირებულებას მაინც არ ქმნიან (ქეში მცირდება/ან სესხი იზრდება). დივიდენდებისგან განსხვავებით აქციების გამოსყიდვა არ ქმნის რეგულარულ მოლოდინებს, რაც ორგანიზაციას საშუალებას აძლევს, უფრო თამამად დააფინანსოს ახალი შესაძლებლობები.

წყარო:

Valuation, Measuring and Managing the Value of Companies – by McK.&Co, T. Koller, M. Goedhart, D. Wessels