მითები ფასეულობის შემქნელების შესახებ

დიაგრამა აჩვენებს თუ რა ქმნის კაპიტალის ინვესტორის ღირებულებას. ამის მიღმა ყველაფერი მითებს განეკუთვნება. ორი სიტყვით შევაჯამებ:

1. EPS-ის ზრდა:
EPS-ის ზრდა შეიძლება: შემოსავლების ზრდით, მარჟის ზრდით ან აქციების გამოსყიდვით. შემოსავლების ზრდა კარგია მხოლოდ მაშინ თუ ROIC > WACC-ზე; მარჟების ზრდა თუ ხდება ხარჯების შემცირებით, ეს შეიძლება უარესიც იყოს. მაგალითად, იწვევდეს კარგი კადრების გადინებას; აქციების გამოსყიდვა EPS-ს ზრდის, მარგამ ამცირებს ქეშს და არაფერი იცვლება;

2. შერწყმა-შესყიდვა:
ფიქრობენ რომ შერწყმა თავისთავად გამოიწვევს მომგებიანიბის გაზრდას და გავლენას მოახდენს აქციების ფასებზე, P/E მულტიპლიკატორის გავრცობით, - ეს სიმართლეს არ შეესაბამება;

3. ბურალტრული ცვლილებები: ჩამოწერები, ოფციების ხარჯებში აღიარება, სტანდარტების შეცვლა.
მაგალითად, აღმასრულებლები ხშირად ერიდებიან აქტივების ჩამოწერას, რადგან ფიქრობენ რომ ამას ბაზარი უარყოფითად აღიქვავს. მაგრამ, ინვესტორებზე ასეთი მექანიკური მოვლენები გავნელას არ ახდენს. 2007-2011 წლებში, 99 კომპაიაზე ჩატარებული კვლევა* აჩვენებს რომ 2 მილიარდის (USD) ღირებულების გუდვილის ჩამოწერას არ ქონდა სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი კორელაცია აქციების ფასების შემცირებასთან;

4. მომგებიანობის ცვალებადობა:
ფიქრობენ რომ ბაზარი გადაიხდის პრემიუმს თუ მომგებიანობის ზრდა იქნება სტაბილური. თუმცა ინვესტორისთვის მნიშვნელოვანია ფულადი ნაკადების სტაბილურობა და არა მომგებიანობის... ხელოვნური გამიჯვნა შედეგს არ ძლევა.

5. მომგებიანობის მიზნების მიღწევა:
ანგარიშების რეპორტისას დიდი აჟიოტაჟი არის ხოლმე თუ ორგანიზაცია (ვერ) მიაღწევს გაცხადებულ მომგებიანობის მაჩვენებლებს, თუმცა ასეთი ახალი ამბები ხსნიან აქციის ფასების ცვალებადობას მხოლოდ 2%-ის ფარგლებში.

6. მომგებიანობის გაიდლაინები:
აღმასრულებლები ფიქრობენ, რომ თუ მომგებიანობის გეგმებზე განაცხადს გააკეთებენ, ამით გაზრდიან ან დაასტაბილურებენ აქციების ფასებს, ანდა აამაღლებენ ლიკვიდობას. თუმცა ამ სიკეთეების რეალური მტკიცებულებები არ არსებობს.

7. დივერსიფიკაცია:
ფიქრობენ რომ ბიზნეს ერთეულების დივერსიფიკაცია, ამცირებს სპეციფიურ რისკებს ინვესტორებისთვის. მაგრამ ინვესტორს თვითონს შეძულია კაპიტალის დივერსიფიკაცია უფრო იაფად და ხარისხიანად;

8. ორგანიზაციის ზომა:
თვლიან, რომ დიდ კომპანიებში ინვესტირებაზე მოთხოვნა უფრო დიდია რადგან უკუგება და რისკები უფრო სტაბილურია. მაგრამ მნიშვნელოვანია სხვაობა ROIC-სა და WACC-ს შორის და არა ორგანიზაციის ზომა.

9. ბაზრის მექანიკა:
ინდექსში მოხვედრა, კროს-ლისტინგი, აქციების დაყოფა - ეს ყველაფერი მექანიკური და მოკლევადიანი გავლენის მქონე ცვლილებებია. მათი გავლენა როგორც წესი ქრება ორ-სამი თვის განმავლობაში.

10. დივიდენდების გაცემა:
დივიდენდების დარიგებაც თავისთავად არ ქმნის ღირებულებას. ღირებულება იქმნება ფულის გენერაციისას და არა დისტრიბუციისას. დივიდენდის დამრიგებელი ორგანიზაციები უფრო დადებითად აღიქმებიან იმის გამო რომ ინვესტორებს სურთ ფული დადებით NPV პროექტებში ჩაიდოს. ამიტომ, თუ ორგანიზაცია სწორად ახდენს ჭარბი ფულის განთავსებას, მაშინ დივიდენდის აღება ინვესტორისთვის მნიშვნელოვანი არ არის.

წყარო*:
#VALUATION - Measuring and Managing the Value of Companies
7th Edition
McKinsey & Company
Tim Koller, Marc Goedhart, David Wessels