In academic studies, the risk premium is usually estimated at 6-7%. However, what opinion should be expressed about the segmentation of time and calculation mechanisms, as many interpret these figures differently.
But does theory follow practice?
Initially, this question arose in 1985 (Mehra and Prescott)* when researchers evaluated the risk premium at 6% and argued that this is a very large figure from the perspective of a rational investor. It implies that the risk aversion in the investment market is high, which should be noted…
As a result, different hypotheses have emerged to explain the high-risk premium:
- Selection bias:
The oldest and most comprehensive information on capital markets is available for the US market, representing successful markets compared to others, whose statistics reflect the success of the market where the majority of the most important transactions occur.
This suggests that the global market’s true risk premium should be lower. Studies conducted by Mehra and Prescott in 2002* estimated the figure at 4%-6%. However, experts argue that these figures are too high for rational investors;
- Catastrophe insurance:
A portion of investors (Reitz) argues that market statistics reflect real volatility rather than potential. Rational investors anticipate these catastrophes. Between 1918 and 2006, with research conducted in 447 countries (Berkman, Jacobsen, and Lee; 2010), the Crisis Index was created, demonstrating that crises disproportionately affect industries with high ERP;
- Tax effects:
McGrattan and Prescott (2001)* showed that in a hypothetical relationship, if corporate taxes were reduced from 50% to 0% over the last 40 years, the ERP increased by 1.8%, which is higher than the real GDP growth. However, with studies from the last period, the increase in tax reduction has not been confirmed*.
- Structure of public preferences:
A portion of Epstein and Zin’s research indicates that a higher ERP may be justified nonrationally in the model, using traditional consumer theory (Utility Theory), which does not account for changes in risk aversion over time.
When the public theory is modified and the element of time is introduced, we see that a high ERP is rational;
- Myopic loss aversion:
One of the most important insights of behavioral finance is that investors who more frequently and systematically obtain information about the market take on more risk premiums.
Benartzi and Thaler* demonstrated that if investors shorten their horizons to one year, the modeled ERP matches empirical indicators.
*Equity Risk Premiums (ERP): Determinants, Estimation and Implications – The 2013 Edition Updated: March 2013; Aswath Damodaran; Stern School of Business
—————————————————————————————————————
#ERP Puzzle
აკადემიურ ნაშრომებში რისკის პრემია 6-7%-ით განისაზღვრება ხოლმე. რა თქმა უნდა გააჩნია დროის სეგმენტს და დათვლის მექანიზმებს, თუმცა ამ ციფრებს ბევრი აღიქვავს მისაღებად.
მაგრამ, შეესაბამება თუ არა თეორია პრაქტიკას?
პირველად ეს კითხვა 1985-წელს დაისვა (Mehra and Prescott)*, როცა მკვლევარებმა, შეაფასეს რისკის პრემია 6%-ად და თქვეს რომ ეს ძალიან დიდი ციფრია რაციონალური ინვესტორის გადასახედიდან. ანუ გამოდის რომ ზედმეტად რისკ ამრიდებლურია (Risk Averse) საინვესტიციო ბაზარი და ეს რაღაცით უნდა აიხსნას…
ამის შედეგად ჩამოყალიბდა მაღალი რისკის პრემის ამხსნელი სხვადასხვა ჰიპოთეზები:
1. შერჩევითი სტატისტიკა:
კაპიტალის ბაზრების ყველაზე ძველი და სრულყოფილი ინფორმაცია გვაქვს აშშ-ბაზრისთვის, რაც წარმოადგენს სხვებთან შედარებით წარმატებულ ბაზარს, რომლის სტატისტიკას მკვლევარების უმრავლესობა ეყრდნობა.
ეს ნიშნავს, რომ გლობალური ბაზრის ნამდვილი რისკის პრემია უფრო დაბალი უნდა იყოს. 2002 წლის გლობალური ბაზრის კვლევებით (Mehra and Prescott)* მაჩვენებელი 4%-6%-მდე შეფასდა. თუმცა მკვლევარები ამბობენ რომ ეს ციფრებიც ძალიან მაღალია რაციონალური ინვესტორისთვის;
2. კატასტროფების დაზღვევა:
მკვლევარების ერთი ნაწილი (Reitz*) თვლის, რომ ბაზრის სტატისტიკა ასახავს რეალურ რხევას (Volatility) და არა პოტენციურს. რაციონალური ინვესტორები კი ითვალისწინებენ ამ კატასტროფებს. 1918-2006 წლების, 447 ქვეყნის კვლევაზე დაფუძნებით (Berkman, Jacobsen and Lee; 2010)* შეიქმბა კრიზისის ინდექსი, რომელმაც აჩვენა რომ კრიზისები არაპროპორციულად მაღალ გაველანს ახდენენ დაზიანებული ინდუსტრიების ERP-ზე;
3. გადასახადების ეფექტი:
მკველვარებმა (McGrattan and Prescott, 2001)*, აჩვენეს, რომ ჰიპოთეტიურ რელაობაში, ბოლო 40 წლის განმავლობაში, თუ კორპორაციული გადასახადი 50%-დან 0%-მდე შემცირდებოდა, მაშინ ERP-გაიზრდებოად 1.8%-ით, რაც რეალური GDP-ს ზრდაზე უფრო მეტია. თუმცა, ბოლო პერიოდის კვლევებით გადასახადების გავლენა სრულად ვერ დასტურდება*.
4. სამომხმარებლო უპირატესობების სტრუქტურა:
მკველარების (Epstein and Zin) ნაწილი თვლის რომ დაკვირვებადი ERP-ის არარაციონალურად მაღალი დონე შეიძლება აიხსნას იმით, რომ შესაფასებლად მოდელში გამოიყენება ტრადიციული სამომხმარებლო თეორია (Utility Theory), რომელიც არ ითვალისწინებს რისკის ამრიდებლობის ცვალებადობას “დროში”.
თუ სამომხმარებლო თეორიას გავართულებთ და დროის ელემენტს შემოვიტანთ, მაშინ ვნახავთ რომ მაღლი ERP რაციონალურია;
5. მოკლევადიანი რისკების ამრიდებლობა (Myobic Loss Aversion):
ბიჰევირისტული ფინანსების ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი მიგნებაა რომ რაც უფრო ხშირად და სისტემატიურად იღებენ ინვესტორები ინფორმაციას ბაზრის შესახებ მით უფრო რისკის ამრიდებლურები ხდებიან.
მკვლევარებმა (Benartzi and Thaler)* აჩვენეს, რომ თუ ინვესტორთა ჰორიზონტს შეამცირებენ ერთი წლამდე, მაშინ მოდელირებული ERP დაემთხვევა დაკვირვებად მაჩვენებლებს.
*Equity Risk Premiums (ERP): Determinants, Estimation and Implications – The 2013 Edition Updated: March 2013; Aswath Damodaran; Stern School of Business