#liquidity risk premium & #unbiased expectations hypothesis.
Money can be discussed as a negative NPV asset because it does not yield interest income, while on the other hand, it can be discussed as an option on positive NPV investment or as a hedge against adverse movements in cash flows.
Consequently, there always exists some optimal level of liquidity provision (although a specific theory defining this equilibrium is yet to be established).
The integration of “liquidity risk premium” into the “unbiased expectations hypothesis” further confirms the superiority of liquidity assets.
Recall – according to the unbiased expectations theory, there is a determination of the dynamics of interest rate expectations, based on short-term and long-term bonds’ spot rates. A more refined version of this theory is known as the Liquidity Premium Theory, where the liquidity component is added to the formulas.
Below, the graph illustrates the difference between the differentiated cash flows obtained from these two theories. The shaded area represents the addition of the liquidity component.
It is essential, for intuitive understanding, to consider liquidity risk in two parts:
Firstly, – some bonds or stocks do not trade on the exchange and are thus less liquid. As a result, the market demands a higher risk premium (i.e., a lower price for the asset) in other market conditions.
Secondly, the longer the bond’s duration, the higher the liquidity risk because the price of the asset is more sensitive to interest rate movements. Consequently, the liquidity component increases significantly in relation to the probability of cash flows. (This is also the case in practice – the return on short-term bonds is significantly higher than on long-term ones).
Source:
Financial Markets and Institutions – by A. Saunders, M. Cornett & O. Erhemjamts
———————————————————————————————————
ფული შეიძლება განიხილო როგორც ნეგატიური NPV- აქტივი რადგან არ არის ჩაშვებული პროცენტის გამომუშავებაში, მეორე მხრივ კი შეიძლება განიხილო როგორც დადებითი NPV შესაძლებლობაში ინვესტირების ოფცია, ან მოვლენების ცუდად განვითარების შემთხვევაში ვალდებულების გადახდის დაზღვევა.
შესაბამისად, ყოველთვის არსებობს, ლიკვიდური აქტივების გაჩერების რაღაც ოპტიმალური ოდენობა (თუმცა კონკრეტული თეორია რომელიც ამ ექვილიბრიუმს დაადგენს, ჯერ არ შემხვედრია).
“ლიკვიდობის რისკის პრემიის” ინტეგრირება “ობიექტური მოლოდინების თეორიაში”, კიდევ ერთხელ ადასტურებს ლიკვიდური აქტივების ფლობის უპირატესობას.
გაგახსენებთ – ობიექტური მოლოდინების თეორიის მიხედვით, ხდება საპროცენტო განაკვეთების დინამიკის მოლოდინის დადგენა, მოკლევადიან და გრძელვადიან ბონდებზე არსებული მიმიდნარე (spot) განაკვეთების მეშვეობით. ამ თეორიის კიდევ უფრო დახვეწილი ვერსია ახალი სახელით – Liquidity Premium Theory, სადაც ლიკვიდობის კომპონენტია ფორმულებში დამატებული*.
ქვემოთ, გრაფიკზე მოცემულია განსხვავება ამ ორი თეორიით მიღებულ განსხვავებულ მოლოდინებს შორის. მრუდის გადაადგილებას იწვევს ლიკვიდობის ნაწილის ჩამატება.*
ინტუიციური მსჯელობისთვის მნიშვნელოვანია, რომ ლიკვიდობის რისკი დავინახოთ ორ ნაწილად:
პირველი, – ზოგი ბონდი ან აქცია ბირჟაზე არ ივაჭრება და შესაბამისად დაბალლიკვიდურია. ამის გამო ბაზარი მოითხოვს უფრო მაღალ საპროცენტო განაკვეთს (ანუ დაბალ ფასს აქტივზე) სხვა თანაბარ პირობებში.
მეორე, რაც უფრო გრძელვადიანია ბონდი, მით მაღალია ლიკვიდობის რისკი, რადგან საპროცენტო განაკვეთების მიმართ უფრო მგრძნობიარეა აქტივის ფასი. შესაბამისად ლიკვიდობის კომპონენტი ფორმულაში ზრდადია ხანგძლივობასთან მიმართებაში. (პრაქტიკაშიც ასე არის, – მოკლევადიანი ბონდების ბრუნვა მნიშვნელოვნად აღემატება გრძელვადიანისას).
წყარო:
Financial Markets and Institutions – by A. Saunders, M. Cornett & O. Erhemjamts