When discounting cross-border cash flows, several questions arise: which country’s cost of capital should be used? In which currency? And how should the beta of a subsidiary company be determined?
Firstly, it is essential to consider the tax situation. There are instances when taxation occurs according to the laws of the subsidiary company’s country, or conversely, according to the laws of the parent company’s country. Therefore, relevant tax rates must be taken into account.
Additionally, if the cash flow plan is made in the subsidiary company’s currency and the parent company’s WACC is used, the discount rate must include the difference in inflation rates between the two countries.
The table below shows the calculation of WACC in two different currencies for the same company but according to different countries’ tax systems. Note how the discount rates differ due to varying tax rates and inflation levels.
Specific formulas can be found here: Excel File
Next, let’s discuss how to calculate beta:
Theoretically, it doesn’t matter whether beta is calculated in the subsidiary company’s currency or the parent company’s currency; the result should be the same. However, in the short term, exchange rates fluctuate, complicating the calculations.
To address this issue, when calculating beta in the subsidiary company’s currency, one calculates the beta above the risk-free rate rather than the total return beta.
Theoretically, since exchange rates are related to inflation and interest rates, it can be assumed that the risk-free rate in, for example, dollars should equal the risk-free rate in another currency adjusted for the exchange rate difference.
Thus, if risk-free rates are linked through exchange rates, the return premium should match across all currencies. Therefore, when determining beta in another currency, it is suggested to use a synthetic risk-free rate (dollar rate + inflation) for deriving the return premium.
Finally, it is common to add a currency risk premium when discounting the cash flows of a subsidiary company due to exchange rate volatility. However, this approach is incorrect because, according to the Purchasing Power Parity (PPP) theory, the inflation differential between countries is reflected in exchange rates. If cash flow forecasts are made correctly, there is no need to add an additional risk coefficient. Although the PPP theory works in the long term, most currency risks are still diversifiable.
Source:
Valuation, Measuring and Managing the Value of Companies – by McK.&Co, T. Koller, M. Goedhart, D. Wessels
————————————————————————————————————-
საზღვარგარეთული შვილობილი კომპანიის ფულადი ნაკადების პროგნოზირების შემდეგ საჭიროა მათი დისკონტირება. ისმის კითხვები, – რომელი ქვეყნის კაპიტალის ღირებულება უნდა გამოვიყენოთ? რომელ ვალუტაში? და როგორ განვსაზღვროთ შვილობილი კომპანიის ბეტა?
პირველ რიგში ამ დროს ყურადღება უნდა მიექცეს საგადასახადო მდგომარეობას. არის შემთხვევები როცა დაბეგვრა ხდება შვილობილი კომპანიის ქვეყნის კანონმდებლობით, ან პირიქით დედა კომპანიის ქვეყნის კანონმდებლობით. შესაბამისად, გასათვალისწინებელი იქნება შესაბამისი საგადასახადო განაკვეთები;
ასევე, თუ ფულადი ნაკადების გეგმა გაკეთებულია შვილობილი კომპანიის ქვეყნის ვალუტაში და ხდება დედა კომპანიის WACC-ის გამოყენება, დისკონტირების კოეფიციენტს აუცილებლად უნდა დაემატოს ამ ორი ქვეყნის ინფლაციებს შორის სხვაობა;
ქვემოთ ცხრილში მოცემულია ორ ვალუტაში WACC-ის გამოთვლა ერთიდაიგივე კომპანიისთვის, მაგრამ სხვადასხვა ქვეყნების საგადასახადო სისტემის მიხედვით. დააკვირდით როგორ განსხვავდება დისკონტირების კოეფიციენტები საგადასახადო განაკვეთისა და ინფლაციის მაჩვენებლების გათვალისწინების გამო.
კონკრეტულ ფორმულებს ნახავთ აქ: ექსელის ფაილი
შემდეგი საკითხია თუ როგორ დავთვალოთ ბეტა:
შინაარსობრივად მნიშვნელობა არ აქვს ბეტა შვილობილი კომპანიის ვალუტაში დაითვლება თუ დედა კომპანიის ვალუტაში, ორივე შემთხვევაში ერთიდაიგივე ციფრი უნდა მივიღოთ. თუმცა მოკლევადიან პერიოდში გაცვლითი კურსი გაინიცდის რხევას და ართულებს გათვლებს.
ამოცანის გადასაჭრელად, როცა შვილობილი ქვეყნის ვალუტაში ახდენენ ბეტას დათვლას, ითვლიან არა მთლიანი უკუგების ბეტას, არამედ ურისკო განაკვეთის ზემოთ არსებული უკუგების ბეტას.
თეორიულად, რადგან გაცვლითი კურსები კავშირშია ინფლაციასთან, და საპროცენტო განაკვეთებთან, შეიძლება ჩავთვალოთ რომ ურისკო განაკვეთი, მაგალითად, დოლარში უნდა უდრიდეს სხვა ვალუტაში ურისკო განაკვეთისა და გაცვლით კურსებს შორის სხვაობას.
შესაბამისად თუ ურისკო განაკვეთები ერთმანეთზე მიბმულია გარცვლითი კურსებით, მაშინ უკუგების პრემიუმი ყველა ვალუტაში ერთმანეთს უნდა დაემთხვას. ამიტომ სხვა ვალუტაში ბეტას განსაზღვრისას გვთავაზობენ რომ უკუგების პრემიუმის გამოყვანისას გამოვიყენოთ სინთეთიკური ურისკო განაკვეთი (დოლარს + ინფლაცია).
და ბოლოს, ხშირად ხდება რომ სავალუტო რისკის დამატებას აკეთებენ ხოლმე შვილობილი კომპანიის ფულადი ნაკადების დისკონტირებისას, რადგან გაცვლითი კურსები მერყევია. თუმცა ეს მიდგომა არასწორია, რადგან Purchasing Power Parity თეორიის მიხედვით, ქვეყნებს შორის ინფლაციის განსხვავება აისახება გაცვლით კურსებში, და თუ ფულადი ნაკადების პროგნოზები სწორად არის გაკეთებული, დამატებით რისკის კოეფიციენტის დამატება საჭირო არ არის. ამასთან, PPP თეორია კი გრძელვადიან პერიოდში მუშაობს მაგრამ, სავალუტო რისკების ძრითადი ნაწილი მაინც დივერსიფიცირებადია…
წყარო:
*Valuation, Measuring and Managing the Value of Companies – by McK.&Co, T. Koller, M. Goedhart, D. Wessels